Tijdens mijn eerste verblijf

in San Juan, ontfermde ik

me vooral over Juan Diego,

een mannetje van 15 jaar.
Eigenlijk is hij een grote baby;

hij heeft een groeistoornis en

regelmatig epilepsie aanvallen.

 

 

 

 

 

Na de orkaan Stan

>> lees verder is ook

Esther de Vries naar

Guatemala gereisd om mee te

helpen met de opbouw van de

huisjes van de

familie Maximiliano.

 

Zij wonen in het dorp

Palestina, hoog in de bergen

bij San Juan.

Naast de opbouw van de

huisjes van de familie ,zorgt

de stichting ook voor

goede voeding, doktersbezoek.

en ondersteuning bij de scholing

van de vele kinderen

van de familie.

 

 

 

 

Het dagelijks leven in Palestina.

 

voor verschillende  films:

over de hulpverlening in Guatemala door Stichting Juan Diego

 

*Het bouwen van een nieuwe keuken.

 

*Bouwen in het dorpje Palestina.

 

*En de omgeving van Palestina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eindelijk een afdak

 

 

 

Schoenen voor alle kinderen

  

 

 

 

Creatieve Max

 

 

 

De oudste inwoner van Palestina

 

 
 

Klik op de afbeelding voor een link naar de video : Erica Terpstra op reis in Guatemala!

 

 

                  

 

is een gebied dat de afgelopen periode

door oorlogen en natuurrampen is geteisterd.

Een gebied waar via hulpprogramma's en projecten geprobeerd wordt problemen op te lossen.

De burgers van Guatemala

hebben geleden onder de oorlog,

zijn arm, hechten zeer aan traditie, hebben weinig of geen onderwijs gehad, zoeken troost in drank en in het geloof

en schamen zich als hun kind een handicap heeft. Ze stoppen deze kinderen het

liefst zo ver mogelijk weg.

 

 

                       

 

Guatemala ligt in Centraal-Amerika en grenst aan Mexico, Belize, Honduras en El Salvador. Guatemala heeft een gevarieerd landschap.

In het centrum en noordwesten van het land vind je een hoogvlakte met berg- en vulkaan toppen wel tot 4000 meter hoogte. De zuidelijke kuststreek en het westen van Guatemala zijn relatief vlak en worden intensief gebruikt voor het verbouwen van ondermeer suikerriet.
 

 

Politiek

Guatemala is politiek gezien geen stabiel land. In de jaren 70 van vorige eeuw brak een bloedige burgeroorlog uit. Het geweld leidde zelfs tot een genocide op de Maya bevolking.
In 1986 werd te democratie hersteld, maar het duurde nog tot 1996 tot de burgeroorlog beëindigd werd en de vrede langzaam terugkeerde.

Sinds de terugkeer van de burgerregering is Guatemala door centrum-rechtse en rechts-populistische regeringen bestuurd.

Sinds 2008 is de president echter de centrum linkse Alvaro Colom.

 

 

Guatemala heeft ongeveer 14 miljoen inwoners.

De economie is sterk afhankelijk van de export van koffie, suiker en bananen.

De bevolking rond het meer van Atitlan levert een bijdrage aan het plukken van de koffie.

Men leeft er verder van de verbouw van met name mais en tomaten en van het opkomende toerisme.

 

 

 

Het meer van Atitlan: Bedreigd meer van het jaar 2009! klik hier.    

Zie foto-album!!

 

 

Klik hier voor meer informatie

over de storm in Guatemala mei 2010

 

     Video klik hier 

 

 

 

                                                                                                      

 

 

  

      

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                         Onne de Haan   

 

 

“Op 8 april 2001 vertrok ik met

een rugzak en een avontuur voor ogen richting

Mexico. Uiteindelijk ben ik 7 maanden door Centraal Amerika getrokken.

Via Guatemala, Honduras, San Salvador, Nicaragua en Costa Rica naar Panama en weer terug naar Guatemala. In tegenstelling tot de toeristische en veel te drukke oorden waar ik als rijke westerling vaak heen werd gedirigeerd, maakte Guatemala veel indruk op me. Ik merkte na een tijdje dat ik me daar in al die maanden het meest thuis had gevoeld en besloot ernaar terug te gaan.

Ik kwam in contact met een iemand die een klein centrum voor gehandicapte en daardoor vaak verwaarloosde kinderen in San Juan runde. Gehandicapte kinderen hebben het moeilijk in Guatemala. Ouders schamen zich voor deze kinderen, zien hen vaak als een straf van God en stoppen ze daarom zover mogelijk weg.

Het centrum was kleinschalig van opzet. Het was ondergebracht in een kamer van 3 bij 4 meter in het huis, in het dorp, van de familie Mendoza. Daarnaast maakte het centrum gebruik van de veranda en een stuk van de tuin.De kinderen kwamen uit het dorp zelf of uit de naaste omgeving. Ze werden ’s morgens door hun familie gebracht of anders door ons thuis opgehaald. In de avonds gingen ze weer naar huis.

Ik besloot me in te zetten voor het centrum. Van afvalmateriaal bouwde ik een trappetje zodat de kinderen van de veranda naar de tuin konden komen.Op de veranda konden de kinderen met puzzels spelen, knippen en plakken, vingerverven en waren ze bezig met papier-maché. Dat kwam hun motoriek ten goede. Het heeft al met al aardig wat tijd gekost voordat ik contact met de kinderen kreeg.  

Om ook een financiële bijdrage te kunnen leveren aan het centrum heeft Onne de Haan in 2003 de Stichting Juan Diego opgericht . Onne: “In eerste instantie richtte de Stichting zich dus op de opvang van geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen in San Juan La Laguna, een dorpje aan het meer van Atitlan. Het kleinschalige huiskamerproject is door bemoeienis van grote hulpverleningsorganisaties opgepakt en verder uitgebouwd. Er is een groot ommuurd gebouw, buiten het dorp gebouwd waar de kinderen zijn gehuisvest.

Toen in 2005 de orkaan STAN de ook de omgeving van het meer van Atitlan teisterde heb ik besloten via de Stichting de getroffen bevolking te helpen met de wederopbouw van hun huizen. De stichting zet zich momenteel in voor de inwoners van het dorpje Palestina met kleinschalige en persoonlijk gerichte projecten.